Ronald Brautigam
Ruim een jaar geleden werd Ronald Brautigam geëerd met de Concertgebouw Penning. De pianist is kind aan huis in de zalen aan de Van Baerlestraat en heeft er memorabele concerten gegeven. Het aantal keren dat hij er optrad is indrukwekkend. Op het moment van de Penning was de stand 268, en de teller telt gestaag door.
Naast zijn solorecitals heeft Ronald Brautigam ook met vele grote namen uit de geschiedenis van Het Concertgebouw samengespeeld. Vanavond verzorgt hij een solorecital met het repertoire dat hem na aan het hart ligt: muziek van de Weense klassieke componisten.
Orkest Phion
Pianospelen heeft Ronald Brautigam, een van de meest toonaangevende pianisten van zijn generatie, altijd heel leuk gevonden: “Mijn vader was een hele goede amateurpianist. Toen ik 3 of 4 was klom ik op de pianokruk en probeerde ik met één vinger te spelen wat ik hem had horen spelen. Toen zeiden mijn ouders: “Hé, hij speelt wat jij net speelde.”
De muziek die heel veel invloed op Ronald heeft gehad? Dat zal je misschien verbazen... “Emerson, Lake & Palmer. Eigenlijk wilde ik ooit de kant van de rockmuziek op. Tijdens het spelen van klassieke muziek probeer ik wat van dat enthousiasme van de band erin te verwerken.”
Tijdens het Phion Festival speelt Ronald Brautigam Brahms’ Eerste Pianoconcert samen met Orkest Phion. Maar wat vindt Ronald eigenlijk van Het Eerste Pianoconcert van Brahms? Hij sprak erover met Marian van den Berg in De OrkestCast: “Ik heb een speciaal gevoel bij het Eerste Pianoconcert van Brahms. Het is anders dan het Tweede Pianoconcert. Jonge componisten die iets proberen hebben die spark waardoor het iets heel bijzonders wordt. Het heeft nog de wildheid van de jeugd”
Wat je volgens Ronald echt nog moet weten over het Eerste Pianoconcert, is dat Brahms begon met het te schrijven als een sonate voor twee piano's. Dat was in hetzelfde jaar als toen goede vriend Schumann een einde aan zijn leven probeerde te maken. Brahms was daar ontzettend kapot van, voor Ronald voelt het ook alsof je dit hoort: “Het begin van dit stuk is zo dramatisch, het is een totaal ander pianoconcert dan wat er tot die tijd ooit geschreven is.”
Ruim een jaar geleden werd Ronald Brautigam geëerd met de Concertgebouw Penning. De pianist is kind aan huis in de zalen aan de Van Baerlestraat en heeft er memorabele concerten gegeven. Het aantal keren dat hij er optrad is indrukwekkend. Op het moment van de Penning was de stand 268, en de teller telt gestaag door.
Naast zijn solorecitals heeft Ronald Brautigam ook met vele grote namen uit de geschiedenis van Het Concertgebouw samengespeeld. Vanavond verzorgt hij een solorecital met het repertoire dat hem na aan het hart ligt: muziek van de Weense klassieke componisten.
Orkest Phion
Pianospelen heeft Ronald Brautigam, een van de meest toonaangevende pianisten van zijn generatie, altijd heel leuk gevonden: “Mijn vader was een hele goede amateurpianist. Toen ik 3 of 4 was klom ik op de pianokruk en probeerde ik met één vinger te spelen wat ik hem had horen spelen. Toen zeiden mijn ouders: “Hé, hij speelt wat jij net speelde.”
De muziek die heel veel invloed op Ronald heeft gehad? Dat zal je misschien verbazen... “Emerson, Lake & Palmer. Eigenlijk wilde ik ooit de kant van de rockmuziek op. Tijdens het spelen van klassieke muziek probeer ik wat van dat enthousiasme van de band erin te verwerken.”
Tijdens het Phion Festival speelt Ronald Brautigam Brahms’ Eerste Pianoconcert samen met Orkest Phion. Maar wat vindt Ronald eigenlijk van Het Eerste Pianoconcert van Brahms? Hij sprak erover met Marian van den Berg in De OrkestCast: “Ik heb een speciaal gevoel bij het Eerste Pianoconcert van Brahms. Het is anders dan het Tweede Pianoconcert. Jonge componisten die iets proberen hebben die spark waardoor het iets heel bijzonders wordt. Het heeft nog de wildheid van de jeugd”
Wat je volgens Ronald echt nog moet weten over het Eerste Pianoconcert, is dat Brahms begon met het te schrijven als een sonate voor twee piano's. Dat was in hetzelfde jaar als toen goede vriend Schumann een einde aan zijn leven probeerde te maken. Brahms was daar ontzettend kapot van, voor Ronald voelt het ook alsof je dit hoort: “Het begin van dit stuk is zo dramatisch, het is een totaal ander pianoconcert dan wat er tot die tijd ooit geschreven is.”
